Wednesday, April 13, 2016

நம்ம சென்னையிலா இப்படி?!

சென்னை ஓப்பன் டென்னிஸ் நடந்த சமயம். செமி ஃபைனல் போட்டிகள். மாலை 5 மணி முதல்.

ஸ்டேடியத்தை நான் அடைந்தபோது மாலை மணி 4.45. ஆன்லைனில் டிக்கெட்டை வாங்கியிருந்தும் கவுண்டரில், அதற்கு ஈடான பேப்பர் டிக்கெட்டை வாங்காமல் நுழைய முடியாதாம். தெருவின் இரு முனை வரை க்யூ நீண்டிருந்தது. முதல் எரிச்சல்.

அங்கே மூன்று கவுண்ட்டர்கள் இருக்க, எது/எவை ஆன்லைன் டிக்கெட்டிற்கான கவுண்ட்டர் என சட்டென புரிபடவில்லை. நிற்பவரிடம் விசாரிக்க எல்லாருமே ஆங்கிலத்தில் பதிலளித்தார்கள். நான் தமிழில் கேட்டதை புரிந்து கொள்ளக் கூட முடியாமல் அவர்கள் தப்பாக பதிலளித்தது இரண்டாவது எரிச்சல்.

மணி 5.20. சரியாக 5 மணிக்கே போட்டி துவங்கிவிட்டதை அரங்கினுள்ளிருந்து கேட்ட சப்தங்கள் சொல்லின. என்னால் இன்னும் கவுண்ட்டரை நெருங்கக்கூட முடியவில்லை.

சென்னை புறநகர் ரயில்களில் கூட மொபைல் App மூலம் டிக்கெட் வாங்கி பயணிக்கும் வசதி வந்துவிட்ட நிலையில், இண்டர் நேஷனல் டென்னிஸ் போட்டிகளுக்கு ஆன்லைன் டிக்கெட்டின் ப்ரிண்ட் அவுட்டைக் கூட அனுமதிக்காதது மகா எரிச்சல்.

மணி 5.40. ஒரு புறம் எரிச்சல் நீள, மறு புறம் பிரமித்தேன்.

நிற்கும் மூன்று க்யூவிலும் தள்ளு முள்ளு இல்லை. யாரும் எவரையும் முந்த முயலவில்லை. டிக்கெட் வழங்கும் முறையை விமர்சித்தார்களே தவிர, எவரும் பொறுமை இழக்கவில்லை.

முதல் போட்டியில் 4-ம் தர வரிசை வீரர் வாவ்ரின்கா விளையாடுகிறார். அவரைக் காணவே அங்கு வந்தவர்கள் அதிகம். பெரும்பாலானவர்கள் கவுண்டரை அடைவதற்குள் அப்போட்டி முடிந்து விடுவதற்கான வாய்ப்பும் அதிகம். அதனால் அவர்களிடமிருந்து ப்ச்.. மொச்.. மட்டும் வெளிப்பட்டது. அவ்வளவுதான்.

கவுண்ட்டர் எனக்கு இன்னும் சில அடி தூரமிருக்க...

ஒரு இளம் தம்பதியினர் வந்தனர். எனக்கு முன் நிற்பவர் அவர்களுக்குப் பரிச்சயம். சில விசாரிப்புகள்.

முன்னவர்: என் கூட வந்திடுங்களேன். (நான் அவர்களை அனுமதிக்கும் எண்ணத்தில் இருக்க...இளம் தம்பதி என்ற காரணமெல்லாம் இல்லை!)

தம்பதி: இல்ல... பரவாயில்லை சார்.

முன்னவர்: ஏன்?

கணவன்: இவ்வளோ பேர் இருக்காங்க. நாங்க லைன்லியே வரோம்.

சொன்னபடி அவர்கள் பின் சென்றனர்.

அரங்கினுள்ளிருந்து ஒலி கேட்டது.

வாவ்.... ரின்கா...

Wednesday, October 28, 2015

பாலகுமாரனின் ஒரு காதல் நிவந்தம் - விமர்சனம்

தந்தையின் புத்தக அலமாரி.

ஒரு புத்தகத்தைத் தேடும் போது, கண்ணில் பட்டது பாலகுமாரனின் மாத நாவல் ‘ஒரு காதல் நிவந்தம்’. படித்ததில்லை. ஆனால் அது இராஜேந்திரனைப் பற்றியது எனத் தெரியும். அழகிய தலைப்பு சொல்லியது, இது இராஜேந்திரனுக்கும், அவனது அனுக்கி நக்கன் பரவைக்கும் உள்ள பிணைப்பு என்று. படிக்கும் ஆசை வர, உடன் தயக்கமும் ஒட்டிக் கொண்டது.

உடையார், கங்கை கொண்ட சோழன் தந்த பிம்பத்தை, உணர்ச்சிகளை இது கலைத்து விடுமோ? 12 வருடங்களுக்கு முன் எழுதப்பட்ட கதை. சம்பவங்கள் மாறியிருக்கும். பாத்திரங்களின் பிம்பங்கள் கூட உருமாறியிருக்கும்.

நாவல் கடிகை ஞாபகத்திற்கு வந்தது. அதில் ஆதித்த கரிகாலனைக் கொன்ற ரவிதாஸன், பரமேஸ்வரனே கதா நாயகர்கள்.

இருப்பினும் மனம் உந்த, படித்தேன்.

ஆம், சம்பவங்கள் மாறியே இருந்தன. கங்கை வரை வென்ற பிறகும், கங்கை கொண்ட சோழபுரத்திற்குச் சுவடே இல்லை. இராஜராஜ சோழனின் அனுக்கி பஞ்சவன் மாதேவி இன்னமும் நலமுடன் இருக்கிறாள். கங்கைக்கு முன் சாளுக்கிய தேசத்தை நோக்கிய படையெடுப்பின் போதே, இராஜேந்திரனின் மகன்கள், சேர, பாண்டிய, ஈழ தேசங்களை ஆளத் தொடங்கியிருப்பார்கள். இங்கே இவர்கள் சிறுவராய்த் தெரிகிறார்கள். உடையாரில் தந்தையுடனான நீண்ட உரையாடலில் பலதும் உணர்ந்திடும் இராஜேந்திரன், இங்கே இன்னமும் பக்குவப்படவில்லை. நக்கன் பரவையின் அறிமுகமே இனிதான் நடக்கிறது. இப்படிச் சில.

ஆனாலும் பாதகமில்லை. கதையின் கரு அட்டகாசம். கடந்த விமர்சனத்தில் எழுதியிருந்தேன்.

இராஜேந்திரன் வென்ற தேசத்தவனாய் நினைக்கையில் குலை நடுங்குகிறது. கிரிக்கெட்டில் ஆஸ்திரேலியா ஜிம்பாப்வேயை அடித்து நொறுக்குவதைப் போலத்தான், பல இலட்சம் வீரர்களுடன் சென்று... மேலைச் சாளுக்கியம், தட்சிணலாடம், உத்திரலாடம்... பல தேசங்களைத் துவம்சம் செய்திருக்கிறான். 

யுத்ததின் வலியை, அதன் நாசம் பெண்களிடம் விதைக்கும் வேதனையை குந்தவை, பரவை மூலம் இராஜேந்திரனுக்கு உணர்த்த முயல்வதே களம்.

பலதும் அறிந்திருந்தும், ஒப்பற்ற நிர்வாகத் திறமையிருந்தும், வெற்றி மட்டுமே கண்டவனெனினும், அவன் செயல்களுக்கு வேறொரு கோணத்தில் பாதக முகமுண்டு என்பதை இராஜேந்திரனுக்கு மட்டுமல்ல, படிப்பவருக்கும் புரியவைக்கிறார் பாலகுமாரன். கூடவே சில பாடங்களும் நயமாகக் கிடைக்கின்றன.

மூன்று சோழ அரசர்களுக்கு முதல் அமைச்சராய், சேனாதிபதியாய் இருப்பவர், கிருஷ்ணன் ராமன் பிரம்மராயர். சபையில் தன் வருகைக்கு எழுந்திருக்க வேண்டாமே என இராஜேந்திரன் வேண்ட...

“ஒரு நாள் உமது மகன் ராஜாதிராஜன் அரியணை ஏறி சபை வரினும் நாம் எழுந்து நிற்போம். அரசனை அதிகாரி மதிக்கவில்லையெனில் அதிகாரியை குடி படை மதிக்காது. வளையாத மூங்கில் வில்லாகாது”

அதைப் போல தளிச்சேரிப் பெண் சரபை. “உண்பதும் உடுப்பதும் சோழர் சொத்து, எனக்கும் நன்றிக் கடன் உண்டல்லவா?” எனத் தாமாக அரச குடும்பச் சிக்கலுக்கு உதவ முன் வருகிறாள்.

ம்ம், பணிவும், மரியாதையும், நன்றிக் கடனும் இருப்பின் சாம்ராஜ்யமே சீராக இயங்கும். இவை நீர்ப்பின், ஒரு வீட்டின் இயக்கம் கூட ஸ்தம்பிக்கும்.

- எவன் மனதிற்குள் சஞ்சலமின்றி அமைதியோடு இருக்கிறானோ அவனே வீரன்

- ஒரு சாம்ராஜ்யத்தின் சக்கரவர்த்தி எதற்கெல்லாம் கவலைப்பட வேண்டியிருக்கிறது

- கோபத்தை விட கேடான விஷயம் எதுவுமில்லை

- தான் என்ற அகம்பாவம் அற்றவர், கற்றல் எளிது

- கூட்டமின்றி, கோலாகலமின்றி, சாமானியனாய் இருப்பது விடுதலையாய் இருக்கிறது

- வளர்ச்சியைச் சொல்வதே ஆன்றோர் புத்தி

இப்படி பல ஒற்றை வரிகள் நாவலில் பளிச்சிடுகின்றன. ஆசிரியரின் அனுமானங்களும் முறுவலைத் தருகின்றன.

மனைவிக்குப் பயந்து, அலுவலகத்தில் நடுநிசி வரை உழைக்கும் (நெட்டில் படம் பார்ப்பதுதான்) கணவர்கள் இன்று சகஜம்தானே. மனைவிகளின், சிற்றனைகளின் இம்சையைத் தவிர்க்கத்தான் இராஜேந்திரன் கங்கைவரை சென்று விட்டானாம் :)

பரவை, ‘அற்றைத் திங்கள், அவ்வெண்ணிலவில் யாம் எந்தையும் உடையோம்..’ என பாரி மகளிரின் கவிதையைச் சொல்லி, போரின் கொடுமையை விளக்க, படிக்கும் நமக்கும், எதற்கு இந்தச் சண்டை என்ற எண்ணம் வரத்தான் செய்கிறது.

இந்த நாவலில் ஒரே ஒரு பிழை. திருவாரூரில் இராஜராஜனும், அவன் சேனாதிபதி அருண்மொழியும் மாறு வேடத்தில், பரஞ்சோதி, நம்பி என்ற மாற்றுப் பெயர்களில் இருக்கிறார்கள். இது தனக்கு தெரியாது என்றே பரவை இராஜேந்திரனிடம் பழகுகிறாள். மன்னராய் வெளிப்படும் முந்தின தினமே அருண்மொழி என்ற பெயரை இருவருமே பயன்படுத்தி விட்டார்கள்!

திருவாரூரில் பெரும் வெள்ளம் ஏற்பட, கடைசி பகுதியை அற்புதமாய் முடித்திருக்கிறார் பாலகுமாரன். இது படித்து உணர வேண்டிய அனுபவம். செங்கல் தளியாய் இருக்கும், வீதி விடங்கர், தியாகேசர் கோவில் கற்றளியாய் மாற்றும் உபயம் இங்குதான் பரவையால் விதைக்கப்படுகிறது. முடிவில் அவள் இராஜேந்திரனிடம் சொல்லும் ஒரு வாக்கியம்...

‘நீங்கள் தூசு ஒட்டிக் கிடந்த மாணிக்கம். சற்று துடைத்தேன். மாணிக்கம் தானாய் பிரகாசிக்கிறது’

உடையார், கங்கை கொண்ட சோழன் பிரம்மாண்ட கதைகளுக்கு, இந்நாவல் ஒரு டீஸர்.

நன்றி ஐயா (பாலகுமாரன்).

Wednesday, August 5, 2015

குழந்தைக்குப் பெயர் வைப்பது எப்படி?

நண்பனின் வீடு. அவன் குழந்தைக்குப் பெயர் வைக்கும் வைபவம்.

‘நவநீத்’ என்று பெயர் சூட்டப்பட திகைத்தேன்.

நவநீதம் என்றால் (புது)வெண்ணெய். அதை விரும்பி உண்டதால், உண்டவனுக்கு ஏற்பட்ட காரணப் பெயர் நவநீத கிருஷ்ணன்.

அதை இப்படி சுருக்கிவிட்டதால் குழந்தையை ‘வெண்ண... வெண்ண...’ என்றல்லவா அழைப்போம்.

பெயர் ஸ்டைலாக, மாடர்னாக இருப்பதற்காகச் சுருக்கும் போது அதன் அர்த்தம் சிதைகிறது.

உதாரணங்கள்: நரேன், விஸ்வம்.

இந்திரன் என்றால் அரசன். தேவர்களின் அரசன் தேவேந்திரன். மனிதர்களின் அரசன் நரேந்திரன். (பிரதமரின் பெயரும் நரேந்திரர்தானே!)

விஸ்வம் என்றால் உலகம். அதன் அதிபதி விஸ்வநாதன். தமிழில் உலகநாதன்.

சுருக்கியதும் மனிதன் (நரேன்), உலகம் (விஸ்வம்) என்று பொருள் மாறி வருகிறதே தவிர, இதில் அழைப்பே தொனிக்கவில்லையே. (ஓ குழந்தைதான் அவர்களின் உலகம் என்பதால், அப்படி பெயர் வைக்கிறார்களோ!).

பெயர் வைப்பதன் பிரதான நோக்கமே அழைப்பதற்குத்தானே!

இறைவனின் பெயர்களைப் பாருங்கள்: சிவன், கணேசன், முருகன், ராமன். கண்ணன்... அழைக்கும் போது சிவா, கணேசா, முருகா, ராமா, கண்ணா...

கடைசி எழுத்தில் ‘ஆ’ என்ற நெடில் வருவதால்... அன்புக்காக, ஆசைக்காக, அவசரத்திற்காக, ஆபத்திற்காக... எந்தத் தொனியிலும் பெயர்களைக் கூவி அழைக்கலாம்.

உகரமும் சிறப்பு: விஷ்ணு. பெண்களுக்கு இகரம்: பார்வதி, லஷ்மி, சரஸ்வதி, அபிராமி, காயத்ரி. இகர, உகர ஒலியை எப்படி வேண்டுமானாலும் நீட்டலாம். அபிராமீமீமீ... என்று மனமுருகியும் அழைக்கலாம்.

ஸ்டைலாக ‘த்’-ல் முடித்தால் (நவநீத், அஸ்வத்) வேகமாக எழும் அழைப்பொலி கடைசி எழுத்தில் முழுங்கப்பட்டு நம்மிடமே நின்றுவிடும். பலர் திரும்பாமல் போவதற்கு, அழைப்பொலி காற்றில் பரவி அவர்களை எட்டாததும் ஒரு காரணம். (கண்டுக்காம போறவங்க வேற ரகம்!).

பெயரைச் சுருக்காமல் வைத்தாலும், இருபெயராக வரும் காரணப் பெயர்களில் வேறோரு சிக்கலும் இருக்கிறது. முருகனை, சிவ குமாரா என்று விளிப்பதை வைத்து, ஒருவனுக்கு சிவகுமார் என்று பெயரிட்டால், பெரும்பாலும் சிவா என்றே, முதல் பாதி பெயரால் அவனை அழைப்பார்கள். முருகனாக இருக்க வேண்டியவன் சிவனாகி விடுவான்! இறைவனை சிறுவனாக பாவிக்கையில் பாலமுருகா, பாலகிருஷ்ணா என்று அழைக்கிறோம். இதை பெயராகக் கொண்டவனை (அவன் பெரியவனான பிறகும்... எல்லோராலும்...) பாலா பாலா... பையா பையா...என்றே அழைக்கப்படுவான்.

அர்த்தம் பொதிந்த பெயர்களை சிதைய விடாதீர்.

திடீரென தமிழ்ப் பற்று பொங்கிட,  ஒரு நண்பன், தன் பெண் குழந்தைக்கு வண்டார்குழலி என்று பெயர் வைத்து விட்டான். பின்னாளில் பள்ளியில் மாணவர்களால் கேலிக்கு ஆளாகி, அவளுக்கு ஏற்படும் மன உளைச்சல்களைப் பற்றி யோசிக்க வேண்டாமா?

ஆக, பெயர் வைக்கும் அடிப்படை:

1) அழைப்பு தொனிக்க வேண்டும்
2) அர்த்தம் மாறாதிருக்க வேண்டும்
3) கடைசி எழுத்தொலி நீள வேண்டும்

செல்லப் பெயர்கள் அழைப்பவருக்குச் சந்தோஷம். நல்ல பெயர்கள் அழைக்கப்படுபவருக்குச் சந்தோஷம். இரண்டையும் தனித்தனியாக வைத்துக் கொள்ளுதல் இருவருக்கும் பரம சந்தோஷம்.